به رهي ديدم برگ خزان
پژمرده ز بيداد زمان
كز شاخه جدا بود
چو ز گلشن رو كرده نهان
در رهگذرش باد خزان چون پيك بلا بود
اي برگ ستمديده پائيزي
اخر تو ز گلشن ز چه بگريزي
روزي تو هم اغوش گلي بودي
دلداده و مدهوش گلي بودي
................................................
اي عاشق شيدا دلداه رسوا
گويمت چرا فسرده ام
نه گل نه صفائي باشم نه وفائي
جز ستم به دل نبرده ام
بار غمش در دل بنشاندم
در ره اون گل جان بفشاندم
تا شد نو گل گلشن طيب چمن
رفت ان گل من از دست
با خار و خسي اي مرگ
من ماندم و صد بار ستم زان پيكر بي جان
اي تازه گل گلشن پژمرده شوي چون من
هر برگ تو افتد به رهي پژمرده و لرزان
پژمرده ز بيداد زمان
كز شاخه جدا بود
چو ز گلشن رو كرده نهان
در رهگذرش باد خزان چون پيك بلا بود
اي برگ ستمديده پائيزي
اخر تو ز گلشن ز چه بگريزي
روزي تو هم اغوش گلي بودي
دلداده و مدهوش گلي بودي
................................................
اي عاشق شيدا دلداه رسوا
گويمت چرا فسرده ام
نه گل نه صفائي باشم نه وفائي
جز ستم به دل نبرده ام
بار غمش در دل بنشاندم
در ره اون گل جان بفشاندم
تا شد نو گل گلشن طيب چمن
رفت ان گل من از دست
با خار و خسي اي مرگ
من ماندم و صد بار ستم زان پيكر بي جان
اي تازه گل گلشن پژمرده شوي چون من
هر برگ تو افتد به رهي پژمرده و لرزان
