به رهي ديدم برگ خزان
پژمرده ز بيداد زمان
كز شاخه جدا بود
چو ز گلشن رو كرده نهان
در رهگذرش بادخزان چون پيك بلا بود
اي برگ ستمديده پائيزي
اخر تو ز گلشن ز چه بگريزي ؟
روزي تو هم اغوش گلي بودي
دلداده و مدهوش گلي بودي
اي عاشق شيدا ، دلداده رسوا
گويمت چرا فسرده ام
در گل نه صفائي باشد ، نه وفائي
جز ستم ز دل نبرده ام
اه ، بار غمش در دل بنشاندم
در ره او من جان بفشاندم
تا شد نوگل گلشن ديده چمن
رفت ان گل من از دست
با خار و خسي بنشست
من ماندم و صد خار ستم اين پيكر بيجان
اي تازه گل گلشن
پژمرده شوي چون من
هر برگ تو افتد به رهي پژمرده و لرزان
No comments:
Post a Comment